घामपानी

- सुनामी
९ मङ्सिर, २०७८

प्रिय घाम ,
कहिलेकाहीँ त तिमी रिसाएर चर्किएको राम्रो !

जब तिम्रा रापिला किरण
मेरा उन्नत लहरमा पर्छन्
वाष्पित् भई तानिन्छु तिमीतिरै
जति चर्किन्छौ त्यति नै गुटमुटिएर
हो तिम्रै कारण
म कञ्चन बादल बन्ने सौभाग्य पाउँछु
र , तिम्रै कारण वर्षिने अहोभाग्य ।

यस्तै होस् सम्बन्ध त हर कोहीको
घाम रिसाउँदा मेटिएको मेरै अस्तित्व झैं
बरु बदलिएर म जमे कहीं
उडें कहिले रङ्ग बदलेर
तर छोडिन खस्न पुनः धरतीमा
बरु सहस्र छरेर अमित कनिका
म बनाउछु चराचर हराभरा ।

तिम्रो तापको क्षेप्यास्त्रले उल्टै तानिएका
मेरा ओसिला वाष्पकणहरूलाई
लपेटेरै बाहुमा, तिमीले जिस्क्याइरहँदा
म रोक्न खोज्छु, तिम्रो धरती छिर्ने बाटो
तिमी मेट्न खोज्छौ, मेरो अर्को अस्तित्व !
तिमीसँगको क्षणिक रस्साकस्सिको असर
सप्तरङ्गि भई कोरिन्छ आकाशको छातिमा
हुँकार गर्जनले थर्किन्छ जगत
र पनि ! मै खसिरहन्छु
कतै खसें र अडें, हिमशैल अग्ल्याउँदै
कतै खसेर बगे, माइती देश पहिल्याउँदै

ओ घाम !
हाम्रो युद्वका असरहरू
खुल्ला आकाशको इन्द्रेणी
धरतीको हराभरा
हिउँ, असिना र बर्षा
मनोहर र रङ्गिन भएरै रहुन्
जुगौ जुग ! सृष्टिको अनन्तसम्म ।

गज्जब त यो पनि लाग्छ !
ब्राह्माण्डको महाराज तिमी
गुरुत्वको केन्द्रविन्दु तिमी
तिमी शक्तिपुञ्ज भयङ्कर !
जो बिना जगतको कल्पना नै छैन
तर हर साँझ तिमी महाप्रस्थानमा
मेरै फुलेको शीर मुसारेर जान्छौ
अनि हर बिहानीको पुनर्जन्ममा
मेरै गर्भबाट उदाउँछौ !

– सुनामी